vrijwilliger uitgelicht

Het verhaal van Karlijn

Suriname en ik
Nu precies 2.5 maand geleden was ik gestrest mijn tas aan het inpakken. Wetende dat ik een groot avontuur tegemoet ging maar niet wetend waar ik precies zou belanden en al zeker niet hoe ik het zou hebben. Ik was mijn tas aan het inpakken voor 2maanden naar Suriname voor vrijwilligers werk en het ontdekken van het land, de mensen en de natuur. Om dit goed aan te pakken heb ik een bemiddelingsbedrijf ingeschakeld uit Nederland. Vrijwillig Wereldwijd. Met hun ben ik om de tafel gaan zitten om te kijken hoe en waar ik het wou. Ik heb altijd ’t ideale beeld voor mij gehad van een plaatje van allemaal zwarte kinderkoppies en dan mijn, blanke hoofd ertussen. Daar was ik naar opzoek. Via Vrijwillig Wereldwijd ben ik in contact gekomen met Tjirta. Zij zou mij verder kunnen helpen met onderdak en inside info. Na wat telefoontjes, mailtjes en smsjes verder heb ik alle papieren ondertekend, visum geregeld en mijn avontuur kon beginnen!

Go with the flow
Met mijn verstand op nul en mijn handtasje met vliegticket en paspoort tegen mij aangedrukt heb ik mij af laten zetten op Schiphol. Het avontuur  kon beginnen. Het inchecken, de vlucht en de reis van Zanderij naar Paramaribo ging gesmeerd. Alle indrukken waren nieuw en indrukwekkend voor deze boeren dochter. Het links rijden, de krottige huisjes, alle mensen op straat, de warmte.. Aangekomen aan de Mozartstraat, mijn logeer adres, werd ik warm ontvangen door mijn toenmalige huisgenootjes én Mozart en Nero, de huishonden. Wat een schatjes, allemaal! De meiden waren van stappen terug gekomen om mij te verwelkomen. Mijn eerste indruk was super! Veel enthousiasme en interesse. Ook Tjitra had mij opgewacht en had al allelei lekkere en handige dingetjes voor mij klaar gelegd, waaronder kaas, bolletjes én erg handig een simkaart!

In de wereld van een blinde
De eerste week stond in het teken van wennen en ontdekken. De meiden hebben mij veel op sleeptouw genomen. Uit eten, bioscoop, stappen alles passeerde de revue. Geen verkeerde manier om ergens aan te wennen. Tjitra heeft mij rond gereden en mij al rijende allerlei plekjes laten zien waar ik zeker wel of zeker niet heen kan gaan. De tweede week stond in het teken van mijn eerste werkdag. Eerst een kennismakingsgesprek waar de afspraken zijn gemaakt. Tjitra adviseerde mij om vrijdag vrij te houden vanwege de trips die vaak op vrijdag beginnen. Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor, goed tip! Ik heb gewerkt op het Blinden Centrum, bij de basis school Louis Braille School. De Surinaamse kinderen zijn erg zelfstandig en zelfredzaam. Dat is ook niet gek als je ziet hoe er les wordt gegeven. Voor het grootste deel van de tijd is het zelfstudie, zelfs bij de kleuters! Ik heb een hoop geleerd en gehoord van mijn collega leerkrachten en de kinderen waren om op te vreten. Wat een schatjes. Donnegie, mijn favoriet vroeg mij op een gegeven moment of ik hem mee wou nemen naar Nederland, nou toen smolt mijn hart. En dan in je achterhoofd dat zijn ouders hem net 5weken thuis hebben gehouden omdat ze het niet belangrijk vinden. Ik zou dit jongetje graag een betere toekomst willen bieden! En niet alleen hem! Omdat ik geen pedagogische achtergrond heb, heb ik op een andere manier iets voor de kinderen achtergelaten. Ik heb muurschilderingen voor ze gemaakt.  Dit was erg dankbaar en leuk om te doen. Gemiddeld stonden er zo’n 8 kids om me heen gedrongen.  ‘Zoooow mooi!’ was hun reactie.

Less is more
Wat ook veel indruk op mij heeft gemaakt is het binnenland, de jungle. Ik ben een boerendochter, opgegroeid in de natuur, maar deze natuur… Oei! Zooooow mooi! Adembenemend. De rust, de nietigeheid die je voelt, de stilte, de donkerte, de aantal soorten groen, de kleuren vogels.. Je bent echt compleet afgesloten van de buitenwereld. Zo zeggen ze daar ook, ‘wat gebeurd in de binnenlanden, blijft in de binnenlanden’. In de twee maanden heb ik 7 trips naar het binnenland gehad en 3 1dags tripsjes. De één nog mooier dan de ander. In het binnenland leer je los laten en vindingrijk te denken. Hoe minder je hebt hoe meer je bedenkt.

Dansen als een malle
Naast de mooie binnenlanden vond ik van Paramaribo ik het stappen geweldig. Je moet niet gek worden van iedere avond de zelfde muziek en van schurende Surinamers, maar als je je daar niet aan irriteert kun je al vanaf woensdag een super stap weekend ervaren. Dansen als een malle! Haha en iedereen doet mee.

In een noten dop
Ik zou het zo weer doen!! Met dezelfde lieve mensen van de Mozartstraat, met Vincent & Stanley (Buddy), met de top gidsen Ali, Fred en Dion.